Archeologen hebben tijdens opgravingen in Wayne County, in het zuiden van Iowa, een fossiel van een mastodont uit het late Pleistoceen opgegraven.
Ambtenaren van het Office of the State Archaeologist (University of Iowa) verklaarden dat met name de schedel zeer goed bewaard was gebleven. Ze geloven dat de ontdekking zal bijdragen aan zowel de paleontologische geschiedenis van Iowa als studies naar Pleistocene ecosystemen.
Mastodonten (Mammut americanum) waren grote leden van de megafauna die leefden in de koude en natte bossen van Noord-Amerika. Deze gigantische proboscidea-zoogdieren hadden vergelijkbare morfologische kenmerken met moderne olifanten, maar waren genetisch gezien behoorlijk anders. Deze dieren bereiken een schouderhoogte van ongeveer 3 meter (118 inch) en vallen vooral op door hun omhoog gebogen slagtanden (definitivum dentis). Deze tanden worden geïnterpreteerd als een evolutionaire aanpassing, wat benadrukt hoe effectief mastodonten waren in het breken van taaie vegetatie.
Fossiele resten zijn ongeveer 13.600 jaar oud
Koolstofdatering van het fossiel dat in Wayne County is ontdekt, heeft aangetoond dat de resten dateren van ongeveer 13.600 jaar geleden. Deze periode valt samen met het einde van de ijstijd en markeert de tijd waarin Homo sapiens zich over Amerika begon te verspreiden. Fossielen als deze zijn van groot belang voor het begrijpen van de historische context van zowel de megafauna als de vroege menselijke samenlevingen.
Best bewaarde mastodonfossiel in Iowa
Gedurende een periode van 12 dagen leidde staatsarcheoloog John Doershuk een opgravingsteam. Erosie had gedeeltelijk een mastodontenschedel blootgelegd in de bedding van de rivier, wat de belangrijkste reden was voor hun focus tijdens deze periode. Tot op heden worden deze beschouwd als de best bewaarde mastodontenfossielen van Iowa die ooit zijn ontdekt en die ook dienen als nieuwe referentiepunten voor paleontologische studies in die regio. Lokale gemeenschapsleden hebben aanzienlijk bijgedragen aan het herstel van niet alleen de schedel, maar ook andere osteologische materialen tijdens opgravingsprocedures.
Hoewel de analyse van dit fossiel nog steeds gaande is, is er stimulerend enthousiasme over onderzoek naar mogelijke interacties tussen Homo sapiens en andere soorten. Er zal een poging worden gedaan om te bepalen of ze al dan niet enig bewijs dragen van het feit dat ze zijn gesneden of dat ze zijn gemaakt met behulp van vroege menselijke gereedschappen door middel van zorgvuldig microscopisch onderzoek en slijtage-ernstonderzoeken die zijn uitgevoerd op mastodontoverblijfselen. Als dergelijke bevindingen door wetenschappelijke methoden worden bevestigd, kunnen ze belangrijke inzichten bieden over jacht- en verzamelpraktijken onder laat-paleolithische volkeren.
Zodra de analyse van de mastodontoverblijfselen is voltooid, worden de fossielen tentoongesteld in het Prairie Trails Museum in Corydon, Iowa.
Hoe zijn mastodonten uitgestorven?
Mastodonten leefden in grote groepen in uitgestrekte graslanden en bosgebieden. Maar de klimaatveranderingen die plaatsvonden na de ijstijd, verminderden hun leefgebied. Het afnemende leefgebied bracht voedselbronnen in gevaar en verhoogde de concurrentie tussen soorten.
Naast klimaatverandering wordt ook gedacht dat mensen een belangrijke rol hebben gespeeld in het uitsterven van de mastodont. Mastodonten waren een aantrekkelijke prooibron vanwege hun grote omvang, die een aanzienlijke hoeveelheid vlees opleverde. Hun trage voortplantingscyclus maakte ze echter kwetsbaar voor overbejaging. Toen mensen zich over Noord-Amerika verspreidden, nam hun populatie snel af vanwege deze druk.
