Dzień Duchów i Śmierć w Mitologii Tureckiej

Dzień Duchów i Śmierć w Mitologii Tureckiej

Dzień Duchów i Śmierć w Mitologii Tureckiej

Jedyne, czego nie możemy doświadczyć przed śmiercią, to sama śmierć. Choć niektórzy z nas uważają to za prostą przemianę, dla wielu śmierć oznacza ból i smutek. Do tego stopnia, że zarówno literatura, jak i sztuka pełne są mitów o nieśmiertelności i życiu wiecznym. Z drugiej strony mity pełne są również postaci związanych ze śmiercią.

Śmierć w Mitologii Tureckiej

O ile wiadomo, śmierć nigdy nie była postrzegana jako absolutny koniec w społecznościach tureckich. Zarówno archaiczna tradycja ustna, jak i obrzędy śmierci w społecznościach tureckich potwierdzają to wyjaśnienie.

Większość przedmiotów, które dowodzą, że starożytni Turcy wierzyli w inne życie, pochodzi z grobów.

Starożytni Turcy interpretowali śmierć jako wyjście duszy z ciała fizycznego i przejście do innej rzeczywistości. Z tego powodu zakopali materiały, które mogły przydać się zmarłym w innym świecie, razem ze zmarłymi. Jeśli zmarły był wojownikiem, za każdego zabitego wroga wznosili wokół jego grobu surowy kamienny posąg zwany balbalem. Wierzyli, że wrogowie zabici przez wojownika staną się jego niewolnikami w innym świecie.

Przykłady Balbal na Ukrainie

Jednak nawet jeśli zmarły był wojownikiem, który gwarantował niebo, śmierć oznaczała dla Turków Tengris okres surowej żałoby. Lamenty pisane za zmarłych dostarczają ważnych wskazówek dotyczących tego okresu.

Podczas ceremonii pogrzebowych najczęstszymi obrzędami były golenie włosów, obcięcie twarzy lub niektórych części ciała w celu przelania krwi. Niektóre społeczności tureckie również składały w ofierze zwierzęta. Wśród nich jedyną tradycją, która przetrwała do dnia dzisiejszego, jest ofiarowanie.

W niektórych muzułmańskich społecznościach tureckich, zarówno w Anatolii, jak iw Azji Środkowej, tradycja składania ofiar po zmarłych została zislamizowana i utrzymana do dziś. W islamskiej wersji tradycji celem jest ofiarowanie sąsiadom mięsa ofiarowanego zwierzęcia i proszenie o modlitwę za zmarłego.

Rodzaje Pochówku i Mumifikacji w Turkach

Najczęstszym rodzajem pochówku w starożytnych Turkach jest pochówek. W niektórych grobach widać było, że zmarłych chowano w pozycji hokera.

Wiadomo, że oprócz inhumacji praktykuje się również pochówki z elementami szamanistycznymi i kremację. Kremacja wydaje się być związana z oczyszczającą mocą ognia.

Fakt, że wykopaliska kurhanu i dużych grobów trwały niekiedy miesiącami, a niesprzyjające warunki sezonowe doprowadziły do rozwoju technik mumifikacyjnych. Dlatego w grobowcach Scytów, Hunów i Göktürk znaleziono wiele zmumifikowanych zwłok.

Tradycja mumifikacyjna była praktykowana także w późniejszych latach. Wiadomo, że niektórzy mężowie stanu byli balsamowani u Seldżuków i we wczesnych okresach Imperium Osmańskiego.1

Aldacı Han i Jego Pomocnicy

Aldacı (Język staroturecki: 𐰀𐰡𐰀𐰲𐰃) to nazwa jednostki mitologicznej związanej ze śmiercią w mitologii tureckiej. Oddziały pod jego dowództwem znane są jako „Pomocnik Aldacı”. W tym przypadku główna aldacı nazywa się „Aldacı Han”.

Aldacı Han można krótko zdefiniować jako istotę, która odpowiada aniołowi śmierci w mitach tureckich i ałtajskich. Należy jednak zauważyć, że nieco brakuje tej definicji, ponieważ Turcy Tengrist nie mają pojęcia aniołów w dzisiejszym znaczeniu.

Misją Aldacı Hana, który prawdopodobnie został wysłany przez Erlika, boga podziemi, jest zabranie dusz tych, których czas śmierci nadszedł.

Aldacı Han jest przedstawiany jako antropomorficzna postać męska, nosząca długie czarne ubrania, wzbudzająca strach gdziekolwiek się udaje, bezwzględna i silna, jadąca na czarnym koniu, w przeciwieństwie do dzisiejszych postaci anioła śmierci i Azraela.

Aldacı Han przybywa, by zabrać dusze na czarnym jak smoła koniu.

Według tureckich wierzeń śmierć następuje na dwa sposoby. W pierwszym typie śmierci Erlik otrzymuje duszę osoby poprzez Aldacı Han, którą wysyła na ziemię. Ta forma śmierci nazywana jest przedwczesną śmiercią. Pomocnicy Aldacı Hana są przodkami osoby, której dusza została zabrana.

Jedynym sposobem na zapobieżenie przedwczesnej śmierci było poświęcenie zwierzęcia i zdobycie serca Erlika.

Drugi rodzaj śmierci to śmierć w odpowiednim czasie. W przypadku tego rodzaju śmierci osoba żyła wystarczająco długo, a teraz nadszedł czas, aby przenieść się do innej sfery. W zależności od tego, jak dusza żyje na tym świecie, albo wzniesie się ona do Uçmag (Nieba), albo zejdzie do Tamu (Piekła) i wejdzie w służbę Erlika i Aldacı Hana.

Dzień Duchów

Podczas gdy w domu, do którego wszedł Aldacı Han, trwała żałoba, mieszkańcy domu starali się chronić przed duchami. W tym celu dokonano pewnych zmian w domu i w przeszłości stosowano rytuały oczyszczenia.

Według mitologii tureckiej pomocnicy Aldacı Hana przez jakiś czas wędrowali po domu zmarłych i wokół niego. Okres ten został ogólnie przyjęty jako 40 dni w przypadku zgonów dorosłych i 7 dni w przypadku zgonów dzieci. W tym czasie z domu nie wynoszono żadnych rzeczy.2

W niektórych regionach pod koniec tego okresu dom okadzano gałązkami jałowca w towarzystwie szamana, aby wypędzić z domu złe duchy.3

W tym samym czasie szaman modlił się i grał na bębnach, aby złe duchy opuściły dom. Jeśli ustalono, że dusza zmarłego nie chce opuszczać domu, szaman zwykł sugerować i prowadzić duszę.

Jean-Paul Roux stwierdził, że w społecznościach tureckich, w których ogień jest uważany za święty, krewni zmarłych byli w przeszłości oczyszczani przez przechodzenie między dwoma ogniami.4

Po wypędzeniu duchów z domu krewni zmarłych ofiarowali sąsiadowi jedzenie i picie. Dzień ten nazwano Dniem Duchów i wszyscy dobrze się modlili za zmarłych.



  1. „İslamiyetten Önce Türklerde Ölüm Anlayışı ve Defin Yöntemleri”, İbrahim ONAY, Gümüşhane Üniversitesi, Sosyal Bilimler Elektronik Dergisi, Ocak 2013^
  2. Türk Söylence Sözlüğü„, Deniz KARAKURT^
  3. „Eski Türk Dini Tarihi”, Abdülkadir İNAN, ISBN: 978-6056600975^
  4. „La Mort Chez Les Peuples Altaïques Anciens Et Médiévaux”, Jean-Paul ROUX, ISBN: ‎978-2720002274^